نفقه بر مملوك در عهده آقا و انفاق بر بهيمه در ذمّه صاحبش مىباشد . شارح ( ره ) مىفرماين : در وجوب نفقه بر رقيق و مملوك فرقى نيست بين آنكه مذكّر يعنى عبد بوده يا مؤنث و كنيز باشد ، نابينا بوده يا بينا باشد ، زمينگير بوده يا سالم باشد در تمام اين حالات نفقه او را بر عهده مولا مىباشد اگر چه از مملوك نابينا و يا زمين‌گير مولا بهره و استفاده‌اى نبرد . سپس مىفرماين : نفقه بهيمه به اين استكه علف و آب آن را در صورت نياز صاحبش بدهد و نيز مكانى همچون خوابگاه و اصطبل كه روزها حيوانرا در آن نگاهدارى مىكنند آماده نمايد مشروط باينكه مكان مذكور لايق به حال حيوان باشد اگر چه حيوان قابل استفاده نبوده يا نزديك به هلاكت باشد . سپس مىفرماين : كرم ابريشم نيز از بهيمه محسوبب مىشود از اينرو رعايت خوراك و مكان آن بر صاحبش واجب و لازمست . در نتيجه بايد گفت اگر مالك بهيمه در ايصال غذا و آب به قدر كافى به حيوان قصور كند معصيت نموده چنانچه اگر آن را در مكانى كه از حيث زمان براى آن صالح نيست بگذارد عصيان كرده است . و مثل اين تقصير است از نظر حكم رعايت نكردن مالك نسبت به تهيّه آلات و اشيائيكه براى كار كشيدن از بهيمه مورد نياز است يا جلّ و پالان براى دابّه جهت دفع سرما تهيّه و آماده نكند و نيز